تجویز دوز به نخستین شرکت‌کننده در کارآزمایی PRECISE-HDِ پریدُپیدین

یک کارآزمایی بالینیکارآزمایی بالینی آزمایش‌هایی با برنامه‌ریزی بسیار دقیق برای پاسخ به سؤالاتی خاص که در مورد چگونگی تأثیر دارو بر انسان طراحی شده‌اند جدید برای بیماری هانتینگتون (HD) رسماً آغاز شده است؛ گامی مهم دیگر در مسیر یافتن درمان‌هایی که بتوانند روند پیشرفت بیماری را کند کنند. شرکت‌های Prilenia Therapeutics و Ferrer در پستی در لینکدین اعلام کرده‌اند که در کارآزمایی بالینیکارآزمایی بالینی آزمایش‌هایی با برنامه‌ریزی بسیار دقیق برای پاسخ به سؤالاتی خاص که در مورد چگونگی تأثیر دارو بر انسان طراحی شده‌اند فاز ۳ PRECISE-HD، دوز نخستین شرکت‌کننده تجویز شده است؛ کارآزمایی‌ای که داروی پژوهشی پریدُپیدین را می‌آزماید.

فرصتی دیگر برای پریدُپیدین

خوانندگان قدیمی HDBuzz ممکن است پریدُپیدین را به یاد بیاورند. پریدُپیدین یکی از طولانی‌ترین و پرپیچ‌وخم‌ترین مسیرهای توسعه را در میان درمان‌های آزمایشی HD داشته است. این دارو در ابتدا برای درمان علائم حرکتی توسعه یافت، اما کارآزمایی‌های بالینی اولیه با وجود نشانه‌های ظریفِ سودمندی در برخی آزمون‌ها، به اهداف اصلی خود نرسیدند.

در سال ۲۰۲۳، مطالعه بزرگ فاز ۳ PROOF-HD به هدف اصلی خود، یعنی کند کردن روند پیشرفت بیماری در میان همه شرکت‌کنندگان، دست نیافت. با این حال، یک تحلیل از پیش برنامه‌ریزی‌شده از داده‌ها نشان داد افرادی که داروهای ضددوپامینرژیک (ADM) مصرف نمی‌کردند، ظاهراً نسبت به کسانی که این داروها را مصرف می‌کردند از پریدُپیدین سود بیشتری می‌بردند. ADMها داروهایی هستند که معمولاً برای درمان کُره‌آ یا علائم روان‌پزشکی تجویز می‌شوند.

این یافته‌ها باعث شد با نهادهای ناظر و جامعه HD درباره بهترین راه برای تعیین این‌که آیا این سودمندیِ ظاهری واقعی بوده است یا نه، گفت‌وگوهایی انجام شود. حاصل این روند PRECISE-HD است: یک کارآزمایی تأییدی جدید که به‌طور ویژه برای آزمودن آن فرضیه طراحی شده است.

PRECISE-HD چیست؟

PRECISE-HD یک مطالعه جهانی فاز ۳ است که قصد دارد حدود ۴۰۰ نفر ۲۳ تا ۶۵ ساله مبتلا به HD در مراحل اولیه تا میانی را در حداکثر ۷۵ مرکز بالینی در آمریکای شمالی و اروپا وارد مطالعه کند.

شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه قرار می‌گیرند تا یا پریدُپیدین یا دارونمادارونما دارونما یک داروی قلابی است که هیچ ماده فعالی ندارد. اثر دارونما یک اثر روان‌شناختی است که باعث می‌شود افراد حتی اگر قرص‌هایی مصرف می‌کنند که موثر نباشد، احساس بهتری داشته باشند. دریافت کنند. در دو هفته نخست، هر صبح یک کپسول خوراکی مصرف می‌کنند و سپس به مدت یک سال، صبح و بعدازظهر. در طول این یک سال، شرکت‌کنندگان ۶ بار به کلینیک مراجعه می‌کنند و ۵ بررسی ایمنی نیز از طریق تلفن انجام می‌شود. این یک مطالعه دوسوکور است؛ یعنی در آن دوره نه شرکت‌کنندگان و نه پژوهشگران نمی‌دانند چه کسی کدام درمان را دریافت می‌کند. افرادی که این مرحله را کامل کنند، سپس فرصت خواهند داشت وارد یک مطالعه دو ساله با عنوان مرحلهٔ تمدیدِ برچسب‌باز شوند که در آن همه پریدُپیدین دریافت می‌کنند.

برای ارزیابی بهتر زیرگروهی که پیش‌تر ظاهراً سود برده بود، این مطالعه افرادی را وارد می‌کند که اخیراً با داروهای ضددوپامینرژیک درمان نشده‌اند.

پژوهشگران بررسی خواهند کرد آیا پریدُپیدین بر چندین جنبه از HD اثر می‌گذارد یا نه؛ از جمله روند کلی پیشرفت بیماری (با استفاده از مقیاس ترکیبیِ یکپارچه ارزیابی بیماری هانتینگتون، یا cUHDRS)، عملکرد روزمره، علائم حرکتی، تفکر و شناخت، گفتار و کیفیت زندگی.

پریدُپیدین چگونه ممکن است عمل کند؟

برخلاف درمان‌های کاهنده هانتینگتین، پریدُپیدین مستقیماً ژن یا پروتئین هانتینگتینپروتئین هانتینگتین پروتئین تولید شده توسط ژن هانتینگتون را هدف قرار نمی‌دهد. در عوض، پروتئینی به نام گیرندهگیرنده مولکولی روی سطح سلول که مواد شیمیایی سیگنال دهنده به آن متصل می شوند سیگما-۱ را هدف می‌گیرد که تصور می‌شود به سلول‌های عصبی کمک می‌کند با استرس کنار بیایند و از چندین مسیر دخیل در حفظ عملکرد سالم مغز پشتیبانی می‌کند. مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد این پیام‌رسانی ممکن است بقای سلول‌های عصبی و تاب‌آوری آن‌ها را تقویت کند، هرچند این‌که آیا این موضوع در انسان به کند شدن پیشرفت HD می‌انجامد یا نه، هنوز باید ثابت شود.

چرا نخستین شرکت‌کننده اهمیت دارد؟

تجویز دوز به نخستین شرکت‌کننده یک نقطه عطف عملیاتی مهم است. یعنی کارآزمایی از مرحله برنامه‌ریزی و چراغ سبزِ مقرراتی عبور کرده و وارد مرحله‌ای شده است که در آن شرکت‌کنندگان به‌طور فعال درمان دریافت می‌کنند.

با این حال، این موضوع هنوز چیزی درباره مؤثر بودن دارو به ما نمی‌گوید. کارآزمایی‌های بالینی در این ابعاد به شرکت‌کنندگان فراوان و پیگیری طولانی‌مدت نیاز دارند تا پژوهشگران بتوانند مشخص کنند آیا تفاوتی میان گروه درمان و گروه دارونمادارونما دارونما یک داروی قلابی است که هیچ ماده فعالی ندارد. اثر دارونما یک اثر روان‌شناختی است که باعث می‌شود افراد حتی اگر قرص‌هایی مصرف می‌کنند که موثر نباشد، احساس بهتری داشته باشند. پدیدار می‌شود یا نه. مانند همیشه، پیش از نتیجه‌گیری باید منتظر نتایج کامل کارآزمایی ماند.

نگاهی به آینده

PRECISE-HD برای پاسخ به یک پرسش بسیار مشخص طراحی شده است: آیا نشانه‌های امیدوارکننده‌ای که پیش‌تر در یک گروه از شرکت‌کنندگانِ با دقت انتخاب‌شده دیده شد، می‌تواند در یک کارآزمایی بالینیکارآزمایی بالینی آزمایش‌هایی با برنامه‌ریزی بسیار دقیق برای پاسخ به سؤالاتی خاص که در مورد چگونگی تأثیر دارو بر انسان طراحی شده‌اند سخت‌گیرانه و با توان آماری کافی تأیید شود؟

اگر موفق باشد، این مطالعه می‌تواند شواهد لازم را برای پشتیبانی از یک بازبینی مقرراتی دیگر درباره پریدُپیدین فراهم کند. اگر هم موفق نباشد، باز اطلاعات ارزشمندی ارائه خواهد داد که به حوزه HD کمک می‌کند بهتر درک کند کدام رویکردهای درمانیدرمانی درمان احتمالاً به افرادِ مبتلا به بیماری هانتینگتون سود می‌رسانند و کدام‌ها نه.

فعلاً، تجویز دوز به نخستین شرکت‌کننده نشانه امیدوارکننده دیگری است از این‌که مسیر کارآزمایی‌های بالینی HD همچنان رو به جلو حرکت می‌کند. هر مطالعه جدید، این حوزه را به درک این‌که کدام درمان‌ها توان ایجاد تفاوتی معنادار برای خانواده‌های درگیر با بیماری هانتینگتون را دارند، نزدیک‌تر می‌کند.

خلاصه:

• اکنون دوز نخستین شرکت‌کننده در کارآزمایی جهانی فاز ۳ PRECISE-HDِ پریدُپیدین تجویز شده است.
• این مطالعه حدود ۴۰۰ نفر مبتلا به HD در مراحل اولیه تا میانی را که اخیراً داروهای ضددوپامینرژیک مصرف نکرده‌اند، وارد مطالعه می‌کند.
• PRECISE-HD بر یافته‌های پیشین تکیه دارد که نشان می‌داد این زیرگروه ممکن است نسبت به جمعیت گسترده‌ترِ مبتلایان به HD از پریدُپیدین سود بیشتری ببرد.
• این کارآزمایی برای تعیین این موضوع طراحی شده است که آیا پریدُپیدین می‌تواند روند پیشرفت HD را کند کند یا نه، اما برای دانستن این‌که دارو موفق خواهد بود یا نه، هنوز بسیار زود است.
• اطلاعات بیشتر درباره این کارآزمایی را می‌توانید در وب‌سایت Prilenia و ClinicalTrials.gov بیابید.