اکتبر ۲۰۲۶: این ماه در پژوهش‌های بیماری هانتینگتون

اکتبر هم ماه پرکاری دیگر در پژوهش‌های بیماری هانتینگتون (HD) بود! دربارهٔ علائمی که اغلب نادیده گرفته می‌شوند بیشتر آموختیم، راه‌های تازه‌ای برای پیگیری پیشرفت HD بررسی کردیم، سرنخ‌هایی دربارهٔ عوامل پیش‌برندهٔ بیماری پیدا کردیم و نتایج اولیهٔ امیدوارکنندهٔ یک آزمایشِ داروی کاهندهٔ هانتینگتین را شنیدیم. این هم جمع‌بندی ما از پژوهش‌هایی که شاید از دست داده باشید.

فراتر از حرکت: درک علائم HD

HD اغلب با علائم حرکتی شناخته می‌شود، اما تغییرات در تفکر، رفتار و سلامت روان می‌تواند به همان اندازه چالش‌برانگیز باشد.

تا به حال پیش آمده آهنگی در سرتان گیر کند؟ حالا تصور کنید حتی وقتی می‌خواهید، نتوانید از یک فکر، پرسش یا رفتار عبور کنید. به این حالت پرسه‌وریشن می‌گویند؛ یکی از علائم HD که می‌تواند باعث شود افراد در الگوهای تکراری گیر کنند. این‌که بدانیم این رفتارها نتیجهٔ تغییرات مغزی هستند، نه انتخاب‌های عمدی، می‌تواند به خانواده‌ها کمک کند آن‌ها را بهتر درک و مدیریت کنند.

همچنین دربارهٔ کاتاتونیا آموختیم؛ وضعیتی غیرشایع که می‌تواند همراه با HD رخ دهد. کاتاتونیا می‌تواند حرکت، گفتار و رفتار را تحت تأثیر قرار دهد و تشخیص آن را از علائم HD دشوار کند. این موضوع مهم است، چون کاتاتونیا ممکن است به درمان متفاوتی نیاز داشته باشد. پیام اصلی چیست؟ هر علامت جدیدی در فرد مبتلا به HD لزوماً ناشی از خودِ HD نیست.

هر دو داستان نشان می‌دهند چرا شناخت طیف کامل علائم برای بهبود مراقبت از افراد مبتلا به HD اهمیت دارد.

راه‌های بهتر برای سنجش و مدل‌سازی HD

چطور می‌توانیم پیشرفت HD را بهتر پیگیری کنیم و بسنجیم آیا درمان‌ها اثر می‌کنند یا نه؟ دو مطالعه راه‌های متفاوتی را برای بهبود درک ما از بیماری بررسی کردند.

یکی بررسی کرد آیا تغییرات در گفتار می‌تواند به پایش HD کمک کند. صحبت کردن به هماهنگی پیچیده میان بخش‌های مختلف مغز نیاز دارد و تغییرات ظریف می‌تواند سرنخ‌های مفیدی دربارهٔ پیشرفت بیماری بدهد. اندازه‌گیری این تغییرات شاید در نهایت راهی ساده و غیرتهاجمی برای پیگیری HD در کنار ارزیابی‌های بالینی موجود فراهم کند.

مطالعهٔ دیگری به یک مدل حیوانی غیرمنتظره روی آورد: خوک‌ها! موش‌ها چیزهای زیادی دربارهٔ HD به ما آموخته‌اند، اما همهٔ جنبه‌های وضعیت انسانی را بازتاب نمی‌دهند. مطالعهٔ HD در حیوانات بزرگ‌تر ممکن است تغییراتی را آشکار کند که مدل‌های موشی از قلم می‌اندازند و تصویر کامل‌تری از بیماری به پژوهشگران بدهد.

هر دو رویکرد می‌تواند به پژوهشگران کمک کند HD را بهتر بفهمند و شیوهٔ آزمودن درمان‌های بالقوه را بهبود دهند.

رسیدن به ریشهٔ زیست‌شناسی HD

اکتبر همچنین بینش‌های تازه‌ای دربارهٔ زیست‌شناسیِ پیش‌برندهٔ HD به همراه داشت، به‌ویژه نقش ترمیم DNA. تکرار CAGتکرار CAG کشش DNA در ابتدای ژن هانتینگتون که حاوی توالی CAG است که بارها تکرار شده است و در افرادی که به هانتینگتون مبتلا می شوند به طور غیر طبیعی طولانی است. در ژن هانتینگتین می‌تواند با افزایش سن، در برخی سلول‌ها طولانی‌تر شود؛ از طریق فرایندی به نام گسترش سوماتیکسوماتیک مرتبط به بدن. تصور می‌شود این موضوع نقش مهمی در پیشرفت HD داشته باشد. شگفت‌آور این‌که بخشی از ماشین‌آلات ترمیم DNA که معمولاً از ژن‌های ما محافظت می‌کند، در واقع می‌تواند این گسترش‌ها را بدتر کند.

یک مقاله رابطهٔ پیچیدهٔ ترمیم DNA و HD را بررسی کرد و نشان داد فرایندهایی که برای حفظ DNA ما طراحی شده‌اند، گاهی می‌توانند به بیماری کمک کنند. مقالهٔ دیگری بر MSH3 تمرکز داشت؛ پروتئین ترمیم DNA که در گسترش تکرار CAGتکرار CAG کشش DNA در ابتدای ژن هانتینگتون که حاوی توالی CAG است که بارها تکرار شده است و در افرادی که به هانتینگتون مبتلا می شوند به طور غیر طبیعی طولانی است. نقش دارد. پژوهشگران با شناخت بهتر ساختار آن و نحوهٔ عملکردش امیدوارند راه‌هایی برای مختل کردن فعالیت آن پیدا کنند و احتمالاً گسترش تکرار را کند کنند.

در کنار هم، این یافته‌ها به راهبردهای درمانیدرمانی درمان تازه‌ای اشاره می‌کنند که می‌تواند برخی از فرایندهای پیش‌برندهٔ HD را هدف بگیرد، نه فقط علائم آن را.

بررسی رویکردهای درمانیدرمانی درمان جدید

دو داستان این ماه رویکردهای بسیار متفاوتی را برای درمان HD بررسی کردند: بهبود مدارهای مختل‌شدهٔ مغزی و کاهش پروتئین هانتینگتینپروتئین هانتینگتین پروتئین تولید شده توسط ژن هانتینگتون.

پژوهشگران بررسی کردند آیا تنظیم مدارهای مغزیِ کمک‌کننده به کنترل حرکت می‌تواند علائم حرکتی را در موش‌های مدل HD بهبود دهد. در حالی که بسیاری از درمان‌های آزمایشی می‌کوشند علت ژنتیکیِ زمینه‌ای HD را هدف بگیرند، درک این‌که تغییرات در پیام‌رسانی مغزی چگونه به علائم کمک می‌کند می‌تواند راه‌های دیگری برای بهبود کیفیت زندگی فراهم کند.

همچنین نتایج اولیهٔ امیدوارکننده‌ای از یک آزمایش ایمنی انسانی برای داروی آزمایشیِ کاهندهٔ هانتینگتینِ شرکت Alnylam، یعنی brezosiran، شنیدیم. Brezosiran از تداخل RNAتداخل RNA نوعی روش درمانی توسط خاموش کردن ژن که در آن از مولکول های RNA طراحی شده ویژه برای خاموش کردن یک ژن استفاده می شود. برای کاهش تولید پروتئین هانتینگتینپروتئین هانتینگتین پروتئین تولید شده توسط ژن هانتینگتون استفاده می‌کند. در یک آزمایش در حال انجامِ فاز 1b، یک دوزِ واحد پس از سه ماه در گروهِ با بالاترین دوز، سطح هانتینگتینِ گسترش‌یافته را در مایع مغزی‌نخاعی حدود ۶۰٪ کاهش داد.

نتایج اولیهٔ ایمنی نیز امیدوارکننده بود و Alnylam قصد دارد مستقیماً به یک آزمایش محوری برود؛ آزمایشی که برای سنجش این طراحی شده است که آیا دارو مزایای بالینیِ معناداری ایجاد می‌کند یا نه. این خبر امیدوارکننده است، هرچند هنوز نمی‌دانیم کاهش هانتینگتین با brezosiran آیا پیشرفت HD را کند می‌کند یا خیر. برای پاسخ به آن پرسش مهم، به آزمایش‌های بزرگ‌تر نیاز خواهد بود.

تصویر بزرگ‌تر

پژوهش‌های اکتبر نشان می‌دهد دانشمندان از راه‌های گوناگونی برای درک بهتر و درمان HD تلاش می‌کنند. از شناخت علائم نادیده‌گرفته‌شده و یافتن راه‌های بهتر برای پیگیری پیشرفت بیماری، تا کشف اهداف دارویی جدید و پیشبرد درمان‌ها از طریق آزمایش‌های بالینی، هر کشف قطعهٔ دیگری به این پازل اضافه می‌کند. هنوز کار زیادی باقی مانده است، اما پیشرفت در این همه جبهه چیزهای زیادی برای امیدواری پیشِ رو می‌گذارد!

خلاصه

• اکتبر بینش‌های تازه‌ای دربارهٔ علائم نادیده‌گرفته‌شدهٔ HD، از جمله پرسه‌وریشن و کاتاتونیا، به همراه داشت و اهمیت توجه به تغییرات فراتر از حرکت را برجسته کرد.
• پژوهشگران بررسی کردند چگونه تغییرات گفتار و مدل‌های حیوانی، از جمله خوک‌ها، می‌تواند به درک بهتر و پیگیری HD کمک کند.
• یافته‌های تازه دربارهٔ ترمیم DNA و MSH3 سرنخ‌هایی دربارهٔ عوامل پیش‌برندهٔ گسترش تکرار CAGتکرار CAG کشش DNA در ابتدای ژن هانتینگتون که حاوی توالی CAG است که بارها تکرار شده است و در افرادی که به هانتینگتون مبتلا می شوند به طور غیر طبیعی طولانی است. و این‌که چگونه ممکن است آن را کند کنیم ارائه می‌دهد.
• نتایج اولیهٔ امیدوارکننده از داروی کاهندهٔ هانتینگتینِ Alnylam یعنی brezosiran، در کنار پژوهش دربارهٔ مدارهای مغزی، رویکردهای متفاوت برای درمان HD را برجسته می‌کند.